Drie opgedraaide figuren zijn klaar om amok te slaan met een wanhoop die suggereert dat hun tijd op is. Een man met een pelsfetisj, een vrouw met blinkende nieuwe rode klompen aan en een roze grootmoeder die elektro uitmaalt.
Alles wat gemeen, mooi en dromerig is, wordt uit het sprookje Roodkapje gedistilleerd om een verdraaide fantasiewereld te creëren. Mad Red is een persoonlijke kijk op het socialisatie proces gerealiseerd door een maximum aan fysieke en emotionele inspanning.
De personnages lijken geleid door een verscholen hand als waren ze machines. Adrenaline oppompende drumbeats en baslijnen drijven hen tot precieze zelfvernietiging uitgevoerd met acrobatische snelheid.
Het mixen en versnijden van dans, acrobatie en theater met live muziek definieert Mad Red's ruwe en instinctieve stijl. Deze voorstelling is een compulsieve reactie op het stadsleven, een voorbode van wat nog moet komen. |
Three figures are wound up and set to run amok with a desperation that suggests time is running out: a man with a fur fetish; a woman wearing shiny new red clogs; and a pink grandma grinding out electro.
All that is nasty, pretty and dreamy in the fairy tale Little Red Riding Hood is distilled to create a skew-whiff fantasy. Mad Red is a personal view on socialization realized with a maximum of physical and emotional vigour.
The characters appear to be led by an unseen hand and take on automaton qualities. They are adrenalized by thumping drum beats and bass lines which drive them to acts of self destruction executed with prescision and acrobatic agility.
Mixing and cutting dance, acrobatics and theatre with live sound defines Mad Red's raw and instinctive style. This work is a compulsive reaction to urbanity, a foreboding of what is to come. |
