(POWROT DO STRONY GŁÓWNEJ AUTORA)
wyzej: rzekomo zniszczona po moim
wyjeżdzie legitymacja V-ce – odnaleziona w maju 2008 przez IPN
KILKA
LAT TEMU
Lech Walesa: Dezerterzy
Wirtuakna Polonia 2006-04-18 (12:25)
—– Original Message —–
From: “Lech Wałęsa”
To: “Elizabeth Gawlas” gertruda90@hotmail.com; akozlowska@sympatico.ca;
wallyize@tpg.com.au; barburka55@hotmail.com; RBIinterior@dodo.com.au;
mj503097@janus.tele2.se; papurec@papurec.org;
jan_aniela@optusnet.com.au; pinyin05@netbay.com.au;
jasiekztoronto@rogers.com; kml@chello.at; andrewl@radiosiedem.com;
edward.makowiecki@neostrada.pl; psprycha@aems.net.au;
pamiecnarodu@tlen.pl; szeja@rogers.com; richardtech@optusnet.com.au;
tedjankowski@cogeco.ca; TylkoPolska@aster.pl; sunhouse@telus.net
Sent: Wednesday, April 12, 2006 10:41 PM
Subject: Re: Polskie serce nie umarlo
Dnia 12-04-2006
Bohaterowie? W latach 80-tych władza ludowa zachęcała
swoich politycznych przeciwników, a naszych bohaterów walki z komuną, do
opuszczenia kraju, wielu z tych zachęt ochoczo skorzystało. Osiedlili
się w krajach Europy zachodniej, w USA, Kanadzie, a nawet Australii.
Powstała nowa emigracja polityczna. Wielu „bohaterów” było
pośrednikami w przekazywaniu sprzętu i pieniędzy podziemnej
Solidarności na walkę z komuną, znaczną
część tych pieniędzy pośrednicy po prostu ukradli, co
było powodem wzajemnych oskarżeń i wylewania sobie nawzajem
wiader pomyj na łeb, ku uciesze innych nacji!
Do dziś, emigracja polityczna lat osiemdziesiątych, nie jest wstanie
się zorganizować i porozumieć, nie jest w stanie wybrać
swoje władze, uznać przywództwa kogokolwiek, nawzajem obrzucają się
błotem! Każdy z nich z osobna jest przekonany, że tylko jemu
należy się przywództwo, bo to on jest najlepszy, najmądrzejszy i
najbardziej bohaterski, żadnemu do zakutego łba nie przyjdzie,
że jest zwykłym tchórzliwym dezerterem, że żaden z nich nie
ma prawa do oceny tego, co dzieje się w kraju, ponieważ porzucili ten
kraj, uciekli z tego kraju, zdezerterowali z pola walki dla lepszego
życia, bądź własnego bezpieczeństwa. Porzucili
walczących kolegów i dziś mają czelność, oceniać
ich działania, nazywać ich zdrajcami, sprzedawczykami, etc. Zdrajcami
byli ci, co uciekli z kraju korzystając z oferty władz PRL!
Ci tchórzliwi dezerterzy, produkują swoje wypociny w Internecie,
obrzucają inwektywami tych, których zdradzili, których pozostawili w walce
z komuną wyjeżdżając z kraju, gdy tylko nadarzyła
się taka okazja, obrażają tych, którzy walczyli do końca,
nie wyjechali z kraju, mimo takich samych zachęt i nacisków władz
PRL.
Dezerterzy, którzy uciekli z pola walki, pozbawili się prawa do oceny osób
i zdarzeń, tak samo jak honoru!
Ci mali tchórzliwi ludzie, bez zahamowań opluwają tych, którzy z
kraju nie wyjechali, którzy nie bali się walczyć z PRL,
Wałęsa nie pojechał po odbiór nagrody Nobla z obawy, że
mogliby nie wpuścić go do kraju! Ustalenia okrągłego
stołu, które pozwoliły na pokojowe przejęcie władzy,
nazywają zdradą, a ich uczestników zdrajcami! Ci uczestnicy
okrągłego stołu, nie uciekli przed odpowiedzialnością,
nie wyjechali za granicę, wielu przebywało w więzieniach, byli
szykanowani, nierzadko bici i poniżani, ale kraju nie opuścili! I
takich ludzi, tchórzliwi dezerterzy, nazywają zdrajcami! Niektórzy
emigracyjni renegaci, stawiają znak równości pomiędzy zbrodniami
hitlerowskiego faszyzmu i PRL, mają czelność domagać
się jego osądzenia! To ludzie chorzy z nienawiści do
wszystkiego, co polskie, co wielkie, co nie da się splugawić! Stawiam
sprawę jasno i jednoznacznie. Dezerterzy, którzy z dezerterowali z pola
walki, bez względu na powody, nie mają absolutnie żadnych praw
do oceny wyników walki, do oceny uczestników walki, do domagania się
czegokolwiek! Tchórz nie może niczego się domagać poza
litością, nie może oceniać męstwa bohaterów, nie ma
zdolności honorowych do takiej oceny! Emigranci polityczni lat 80-tych, to
w pełnym tego słowa znaczeniu dezerterzy, oni skorzystali z
możliwości porzucenia pola walki, uciekli ze strachu przed
więzieniem, przed biciem, przed niepewnością jutra, bez
żalu pozostawili w tej walce ludzi, których dziś bez skrępowania
obrażają, oceniają, nazywają zdrajcami,
żydokomunistami, etc. etc.
Ci renegaci, uciekając z pola walki, pozbawili się prawa przebywania
na polskiej ziemi, którą porzucili jak tchórze, korzystając z oferty,
wtedy silniejszego. Gdyby mieli honor, nie przyznawaliby się do
polskości, którą bez żalu zdradzili! Ani jeden z renegatów nie
został siłą wyrzucony z kraju, wyjechali sami, w trosce o
własne bezpieczeństwo!
Emigranci polityczni lat osiemdziesiątych, niech zajmą się
sprawami swojej nowej ojczyzny, którą w chwili zagrożenia tak samo
chętnie porzucą jak Polskę! Z obrzydzeniem czytam
przysyłane nam maile przez emigrantów politycznych lat 80-tych z Niemiec,
pod szyldem SOWA, którzy bez zahamowań obrażają człowieka,
przy którym żaden z nich nie jest godny stanąć! Poczuli się
upoważnieni nie tylko do cenzury i oceny artykułu „Po Co Nam IPN”
zamieszczonego w Szerszeniu nr 11 i 12, ale również do oceny jego autora
nazywając Go żydokomunistą!
Stanisław Kot, autor artykułu, nigdy nie należał do
żadnej organizacji, jest sierotą, jego ojca i matkę w roku 1948
aresztowali nieznani ludzie i ślad po nich zaginął! Od 6 roku
życia utrzymywali go różni znajomi jego rodziców, bo nawet w domu
dziecka nie było dla Niego miejsca. On nie ma za co kochać
komunistów! Jego artykuły bolą, bo są do bólu prawdziwe, Jego
artykuły są
trudne i nie pasują do dzisiejszej „prawdy” o PRL! Nigdy nie chwalił
PRL, nigdy nie chwalił komunizmu, pisał zawsze o nim prawdę, to
ta prawda budzi wściekłość tchórzliwej emigracji i
oszołomów prawicy, gdziekolwiek są. To ta prawda, boli dezerterów,
którym nie starczyło odwagi by zostać w kraju i walczyć! Trzeba
być emigracyjnym renegatem, by człowieka tak boleśnie
doświadczonego przez komunistów, za pisanie prawdy o naszych czasach,
nazwać żydokomunistyczną mętą!
W artykule, „Po Co Nam IPN” wszystko jest prawdą! Każde jedno zdanie
w tym artykule boli tych wszystkich, którzy stworzyli nową prawdę,
wirtualną prawdę, dziś obowiązującą!
Rzeczywiście fakty zawarte w tym artykule, nie pasują do
obowiązującej prawdy w III RP!
Dla mnie, dla nas, dla milionów Polaków, jest bez znaczenia jak nazywa się
nasza Polska, to nasza ojczyzna i wolę być Jej więźniem,
niż wolnym poza Nią! Widocznie taki sam pogląd mieli ci, co nie
wyjechali z kraju, mimo zachęt, gróźb i nacisków. Bez względu na
swoje bezpieczeństwo, podjęli walkę z systemem, głosili
swoje poglądy sprzeczne z obowiązującymi! Dziś tchórzliwi
dezerterzy przebywający od lat poza granicami kraju, uzurpowali sobie
takie same prawo do oceny zdarzeń i osób jak ci, którzy tu w kraju
walczyli do zwycięskiego końca!
Bezczelność renegatów nie mieści się w głowie, oni nie
zdają sobie sprawy, kim są, oni uważają się za
bohaterów!
–
Pozdrawiam
Lech Walesa,
lwprezydent@wp.pl
MK (replika):
Wirtualna
Polonia:
Przepraszamy! Niema takiej opinii. (Wirtualna
Polonia zostala nieco po zamieszczeniu mojej odpowiedzi zhackerowana,
moje „krupinskizmy” – stala w niej pozycja w ilosci okolo 300 tekstow
zostaly z niej pozniej przez Redakcje usuniete. Ale ja jestem skrupulant i
swoje wlasne archiwa mam kompletne i trzymane poza komputerem i dlatego swoja
owczesna odpowiedz moge w calosci zacytowac.):
Miroslaw
Krupinski odpowiadajac Lechowi Walesie
(Wirtualna Polonia - 18 kwietnia 2006)
Odpowiadanie na belkot jest chyba
najtrudniejszym rodzajem odpowiedzi jaka czlowiek moze podjac. Dlatego
odpowiadanie na to co podpisal Lech Walesa (bo pisal to ktos inny, biegly w
pisaniu a nie podpisany) nie sprawia mi ani przyjemnosci ani satysfakcji.
Uwazam jednak ze odpowiedziec musze i to odpowiedziec niejako z urzedu w
imieniu tych w wypowiedzi Pana oplutych. Jest to dla mnie tym trudniejsze ze
kiedys bylismy bliskimi wspolpracownikami i to Lech Walesa wysunal moja
kandydature na wiceprzewodniczacego KK na I Zjezdzie „S”, co po uzgodnieniu ze
swoim Regionem (Warminsko Mazurskim), ktorego bylem wczesniej przewodniczacym –
zaakceptowalem.
Zaczne
od przyznania pewnej marginalnej dla sprawy racji Walesie na ktorego publiczny
list adresowany do ogolu Polonii tu publicznie odpowiadam: - Prawda jest ze na
poczatku lat 80tych wyjechalo z Polski wielu opiortunistow, wielu wyslanych
przez PRL agentow, wielu ludzi przedkladajacych wyjazd (najczesciej z rodzina)
ponad wiezienie czy represje – czasem bardzo dotkliwe i uniemozliwiajace
normalne zycie. Pisze mi sie to latwo bo nie naleze do zadnej z tych kategorii
o czym L.Walesa wie.
Inna
prawda jest tez, ze wiecej ludzi wyjechalo z III RP uciekajac przed ubostwem i
przesladowaniami nie wiele rozniacymi sie od PRLowskich, wielu wyjechalo z III
RP rownie sluzbowo w czasie prezydentury Lecha Walesy i Aleksandra
Kwasniewskiego w celu inwigilacji i sterowania Polonia. Znow - jest mi latwo o
tym pisac bo i do tych kategorii nie nalezalem. Ludzie Ci zostali przez Pana
& Consortes na wyjazd skazani, zmuszeni, lub sluzbowo wydelegowani.
Wyjechalem
z Polski (a pisze o tym bo bylo zapewne wielu innych o podobnej motywacji) bo
zaobserwowalem rozpoczynajacy sie proces dawania sobie buzi naszego bylego
„Wodza” i jego wspolnikow z naszymi bylymi wrogami. Dla mnie i dla tych mnie
podobnych alternatywa wyjazdu nie bylo wiezienie, nie byla smierc glodowa, a
checia wyjazdu nie byla chec poprawienie sobie bytu. Wrecz przeciwnie – ja
zdawalem sobie sprawe, ze wyjezdzajac z pustymi kieszeniami bytu lepszego niz
mialem w PRL (szczegolnie przed uwiezieniem, ktore odsiedzialem w calosci, bez
ubiegania sie o laske ani o warunkowe zwolnienie) na emigracji sobie nie
zbuduje.
O
scenariuszu przyszlej Magdalenki, oczywiscie bez jej nazwy i daty – wiedzialem
od wczesnej wiosny roku 1983, a dowiedzialem sie o nim w wieziemniu w Leczycy
od Frasyniuka, ktory wybelkotal cala prawde o planach majac mnie za swojego -
no bo bylem wiceprzewodniczacym Zwiazku z kandydatury Walesy, a poza tym kto, w
pojeciu Frasyniuka, mogl taka swietna oferte udzialu odrzucic, nieprawdaz?
W
detale tej oferty nie wierzylem przez ponad pol roku bo byly zbyt odrazajace.
Dlatego prosto z wiezienia udalem sie
w dniu 17 wrzesnia 1983 roku do Lecha Walesy, z moim stanowojennym adwokatem,
ktory mnie na Zaspe zawiozl i ktory byl swiadkiem naszej krotkiej rozmowy.
Chcialem Walese ostrzec przed kielkujaca za naszymi (jego i moimi) plecami
zdrada. Zamiast tego zaskoczylem go i wyraznie zmieszalem faktem ze o tym wiem
i ze rozmawiamy o tym przy osobie trzeciej. Kilkakrotnie usilowal zmienic temat
i zbagatelizowac go powtarzanym pytaniem dlaczego z takim durniem jak Frasyniuk
w ogole rozmawialem. Reakcje byly czytelne i przekonalem sie ze o sprawie
wiedzial. Nie przeciagalem rozmowy i wyszedlem wraz ze wspomnianym swiadkiem.
Bylo to moje ostatnie spotkanie z Lechem Walesa, nie liczac
otarcia sie w Kosciele Swietej Brygidy, gdzie w czasie pozniejszego zabiegu
(koronerografia w Klinice Akademii Medycznej) wstapilem.
Jeszcze
przez jakis czas mialem watpliwosci czy „wiedziec” znaczylo w przypadku Walesy
„uczestniczyc” w planie. Watpliwosci rozwialy sie na poczatku roku 1986
(sledzilem uwaznie dostepne relacje o sytuacji w mozliwych zrodlach polskich, z
bibula konspiracyjna wlacznie) i zagranicznych. Relacje te i widoczne dla mnie
zjawiska potwierdzaly mi zaawansowany juz etap planu o jakim uslyszalem w ZK
Leczyca. Obrzydzenie jakie mnie wtedy opanowalo bylo glownym powodem mojego wyjazdu
Rok
czasu zajelo mi zalatwienie formalnosci emigracyjnych i likwidacja swoich spraw
w Polsce (od wyjscia z wiezienia bylem pozbawiony pracy ale mialem
zarejestrowana i dzialajaca pracownie projektowa – jestem inzynierem).
Wyjechalem 7 maja 1987 roku (a wiec przwie cztery lata po wyjsciu z wiezienia),
na zaproszenie i na koszt rzadu Australii, ktory uznal moje kwalifikacje
zawodowe za uzyteczne w nowym kraju.
Aby
dopowiedziec do konca – wyjechalem z „obrzydzenia” do zycia w Kraju, gdzie
rzadza bandyci a flirtuja z nimi, juz otwarcie, moi wczesniejsi wspoluczesnicy
walki z tymze bandytyzmem politycznym. Pierwsze lata byly emocjonalnie trudne i
pracowite bo odbudowywalem swoja baze zyciowa od zera, a wyjechalem majac lat
prawie 48. Do roku 1996 moje wiadomosci o sytuacji w Polsce i o zaistnialych
ukladach politycznych i mafijnych pochodzily glownie z listow od znajomych,
rodziny i bylych kolegow z „S”. Tresc tych informacji sprawila ze nigdy nie
zalowalem swojej decyzji wyjazdu, aczkolwiek brakowalo mi Polski i moich
wlasnych wydeptanych w niej sciezek.
Od
roku 1996 mialem dostep do internetu, zalozylem swoja witryne internetowa i
zaczalem czytac i pisac o Polsce. W roku 1997 skonczylem pisanie ksiazki
„Zaulki Zbrodni”, dostepnej w calosci na mojej witrynie wraz z glownymi
dokumentami z opisywanego okresu (13 grudzien 1981 – 17 wrzesien 1983). Ksiazka
wywolala wiele odpowiedzi i zdziwienie ze zyje i ze wogole istnialem.
Dowiedzialem sie ze wraz z poczatkiem III RP zaczeto i przeprowadzono w Polsce
dokladna czystke moich Sbeckich, prokuratordkich i sadowych dokumentow i sladow
istnienia. Zostalo mi to co wywiozlem – a poniewaz zawsze bylem systematyczny i
skrupulatny – zostaly mi oryginalne wtorniki urzedowe tak pracowicie
niszczonych w Polsce walesowskiej dokumentow.
Ksiazke
i przed jej wydaniem druklem i po jej wydaniu przekazalem do kilku adresatow, w
tym do bylego Zarzadu Regionu I „S” i do IPN rownolegle ze skladanym w roku
2001 wnioskiem o dostep do dotyczacych mnie dokumentow. Istnienie tej ksiazki
wywolywalo czesto konsternacje, czasami strach. Bo dokumentowala to co w wyniku
czystki mialo nie istniec. Nie czuje sie specjalnie wyroznionym ta czystka –
choc uwazam za miala ona zwiazek z moim rozstaniem sie z Walesa we wrzesniu
1983 roku. Wiem ze czyscili archiwa (w tym przypadku swoje, ale nie tylko) i
Walesa i Michnik i cala grupa „autorytetow” zaklopotanych swoja rzeczywista
przeszloscia. Ogladalem kilka filmow dokumentalnych, w tym posiadany do dzis
film „Nocna Zmiana”, zawierajacy i owczesne wyjasnienia Lecha Walesy, i
spoconego z mina zbitego psa Jacka Kuronia i baaardzo zdenerwowanych innych
obalaczy Rzadu Olszowskiego. Dotarla tez do mnie, juz pozniej, pewna ilosc
pokrewnych temu i podobnym wydarzeniom w III RP dokumentow, negatywow i relacji. Otrzymywalem opisy
odbieranych przez moich bylych kolegow z ZR „S” dokumentow archiwalnych z
zamazywanymi na czarno nazwiskami, co mnie samego zniechecilo do niepotrzebnej
podrozy po ich odbior.
Tak
wiec, Panie Walesa, z pewnymi wyjatkami to nie wyjezdzajacy z Polski Polacy
zdradzili swoj Kraj – to ich zdradzono i sprzedano i sprzedaje sie do dzis
zmuszajac do emigracji zarobkowej na zasadach czesto bardzo zblizonych do
przymusowych robot w czasie WWII. Ci ktorzy Pana i panska „Polske” zdradzili
wracaja z Dworca Victoria w Londynie z dziurami w portkach. To oni padli lupem
i ofiara Pana prezydentury i Pana kolesiow, libacje z ktorymi w Magdalence moze
Pan znalezc na fotkach frontowej strony witryny „USOPAL”. Ja tez je (i inne)
mam, ale szkoda mi na nie miejsca na moich witrynach. Dlaczego? – Bo wstydze
sie okresu swojej przedstanowojennej nieswiadomosci, w ktorej uwazalem Pana za
czlowieka uczciwego.
Pragne
Pana zapewnic, ze w mojej drugiej Ojczyznie – Australii czuje sie znacznie
lepiej niz z Panem czulbym sie w obecnej Polsce. I mysle ze nie czuje sie w tym
odosobniony.
Miroslaw Krupinski
b. przewodniczacy ZR „S” Regionu Warminsko Mazurskiego
b. wiceprzewodniczacy KK „S” po I Zjezdzie.
Albany, Western
Australia 18 kwietnia 2006
Po powyzszej
wypowiedzi na forum Wirtualnej Polonii pojawily sie kolejno dwie publikacje :
1/
Lecha Walesy, przyznajacego sie ze z jego polecenia i przyzwolenia z
Kiszczakiem wspolpracowalo od polowy lat 80 okolo 20 jego bliskich
wspolpracownikow i doradcow. Data byla klamstwem bo ta wspolpraca zaczela sie w
roku 1982 ( vide moja ksiazka „Zaulki Zbrodni”
i opisane tam belkoty i zachety Frasyniuka abym sie przylaczyl).
2/
Rozpaczliwy jek Frasyniuka ze Walesa nigdy sie do tego nie powinien przyznawac.
Zaraz po tym witryna Wirtualnej Polski zostala zhakerowana
i zlikwidowana wraz z archiwami. Na szczescie nie z moimi wlasnymi ktore
trzymalem zawsze poza komputerem. W kazdym racie WP juz nigdy nie zostala
odtworzona.
Niemniej – lawina ruszyla
i obrodzila publicznymi potwierdzeniami przez Walese tej bohaterskiej
kolaboracji oraz ich publikacja przez media prywatne, publiczne i panstwowe”.
Przytocze tu tylko trzy z nich (bylo ich duzo wiecej) po ktorych prawda o
ktorej pisalem od 12 lat wyszla na jaw. Oto one:
1. http://www.ivrp.pl/viewtopic.php?p=39491 Wto 29 Sie, 2006 17:37 cytuje:
Jak donioslo dzisiejsze ZW Kuron rozmawial o przejeciu
wladzy z SB a konkretnie z tym co mial najslynniejsza szafe w III RP Lesiakiem http://i.wp.pl/a/f/gif/975/icon_lol.gif
Najlepsze jest to ze widocznie nie
skoordynowano wypowiedzi prasowych z obozu III RP gdyz TW "BOLEK"
czyli skakajcy przez plot L.Walesa "wygadal" sie dzis dla Radia
Gdansk nastepujaco:
Wałęsa
upoważnił Kuronia do negocjacji z SB
AFP
Lech Wałęsa twierdzi, że
upoważnił Jacka Kuronia i innych do prowadzenia wszelkich
możliwych negocjacji, także z SB, które mogły doprowadzić
do kompromisu z PRL-owską władzą. Odpowiada w ten sposób na
doniesienia, że Kuroń w latach 1985-89 pod przykryciem tzw. rozmów
ostrzegawczych i przesłuchań prowadził z bezpieką rozmowy
mające charakter negocjacji politycznych. O odkrytych na ten temat
dokumentach w IPN napisało dziś "Życie Warszawy".
Gazeta podała, że chodzi o operacyjne rozpoznanie o kryptonimie
Watra, które dotyczyło Jacka Kuronia.
Lech Wałęsa powiedział Radiu Gdańsk,
że około 20 osób było przez niego upoważnionych do rozmów z
władzą. Były prezydent wymienił jedynie Jacka Kuronia i
Adama Michnika. Pytany jaki był cel takich konsultacji Wałęsa
odpowiedział, że: "odblokowanie drogi do wolności".
Dodał, że rozmowy miały być prowadzone m.in. z SB, bo jego
zdaniem "bezpieka w tamtych czasach rozdawała karty". Były
lider Solidarności dodał, że jego wysłannicy tylko
rozmawiali, nie mogli jednak podejmować żadnych decyzji.
"Ostateczne decyzję podejmowałem ja, miałem silną pozycję
i wiedziałem, że nie zdradzę" - powiedział Lech
Wałęsa. Przyznał, że nie ma pewności, czy jego
wysłannicy w rozmowach z SB nie sprzeniewierzyli się idei
Solidarności.
Według "Życia Warszawy" Jacek
Kuroń w latach 80. miał się głównie spotykać z pułkownikiem
Janem Lesiakiem, tym samym który na początku lat 90. miał
prowadzić akcję inwigilacji prawicy.
Niedlugo po nim wypowiedzieli sie niejaki kierowca PKS-u
Frasyniuk (UW,PD) i Jasiu Litynski z szanownej nieboszczki UW:
Frasyniuk i Lityński: Nieuprawnione twierdzenie
"ŻW" nt. rozmów Kuronia z SBW opinii byłych opozycjonistów
Władysława Frasyniuka i Jana Lityńskiego nieuprawnione jest
twierdzenie, że Jacek Kuroń prowadził z SB rozmowy o charakterze
negocjacji politycznych, o czym napisało wtorkowe "Życie
Warszawy".
Frasyniuk i Lityński zwracają uwagę,
że Kuroń miał być niedopuszczony do rozmów przy
Okrągłym Stole. Tego argumentu używa też inny b.
członek KOR Zbigniew Romaszewski.
"Życie Warszawy" napisało, że
historycy natrafili w IPN na materiały dowodzące, że w latach
1985-1989 Kuroń prowadził z bezpieką rozmowy mające
charakter negocjacji politycznych. Jak zaznaczył dziennik, chodzi o
dokumenty z akt sprawy operacyjnego rozpoznania o kryptonimie Watra, która dotyczyła
Jacka Kuronia. Wynika z nich, że Jacek Kuroń prowadził z
bezpieką negocjacje polityczne pod przykrywką tzw. rozmów
ostrzegawczych i przesłuchań. Według "ŻW",
Kuroń miał rozmawiać w 1988 r. m.in. o przygotowaniach do
Okrągłego Stołu.
Zdaniem jednego z czołowych działaczy
opozycyjnych Władysława Frasyniuka (obecnie lidera Partii
Demokratycznej-demokraci.pl), tekst w "ŻW" dowodzi
"niekompetencji historyka IPN, który prowadził badania".
"Jeśli ktoś jest naukowcem i pracuje w
IPN, to doskonale wie, kto prowadził rozmowy z tamtą władzą
i kto był konstruktorem rozmów przy Okrągłym Stole. Z
całą pewnością był to Kościół i
część środowisk inteligenckich. Na pewno nie Jacek
Kuroń, który wtedy był wrogiem publicznym numer jeden" -
powiedział PAP Frasyniuk. Zaznaczył, że Kuroń miał
być niedopuszczony do rozmów przy Okrągłym Stole. "Taki
był warunek generałów (Czesława ) Kiszczaka i (Wojciecha)
Jaruzelskiego - może się rozpocząć Okrągły
Stół, ale bez Kuronia i bez (Adama) Michnika" - podkreślił
Frasyniuk.
Jak powiedział, Kuroń "znany był
powszechnie z tego, że w trakcie przesłuchań mówił o
potrzebie kompromisu". "Wszyscy o tym wiedzieliśmy" -
dodał. Dlatego też, zdaniem Frasyniuka, pisanie, że Kuroń
negocjował ze Służbą Bezpieczeństwa jest
"kompletnym nieporozumieniem".
Frasyniuk dodał, że w jego opinii obecnie
lustracja "służy temu, aby zabić resztki przyzwoitej
historii współczesnej Polski i obalić autorytety". "Jacek
Kuroń spędził dziewięć lat w ciężkich
więzieniach, a teraz okazuje się, że to człowiek, który w
domyśle współpracował ze Służbą Bezpieczeństwa"
- mówił.
"Trudno mi sobie wyobrazić, aby władza
prowadziła rzekomo tajne negocjacje z Kuroniem, a jednocześnie nie
chciała go dopuścić do oficjalnych negocjacji" -
zauważył w rozmowie z PAP inny polityk Partii
Demokratycznej-demokraci.pl, Jan Lityński.
Według Lityńskiego, kontakty Kuronia ze SB, to
"nie były żadne rozmowy, tylko normalne przesłuchania,
połączone z ostrzeżeniami". Lityński był od 1984
r. w solidarnościowym podziemiu, członkiem Regionalnego Komitetu
Wykonawczego NSZZ "S" na Mazowsze, a w 1989 r. uczestniczył w
obradach Okrągłego Stołu.
Jak dodał Lityński, koncepcja
"Solidarności" polegała na tym, że trzeba
doprowadzić do rozmów z władzami. Według Lityńskiego,
Kuroń uważał, że trzeba doprowadzić jak najszybciej do
ugody, przynajmniej w sprawach gospodarczych. "I o tej koncepcji Jacek
mówił zarówno prywatnie, jak i w podziemiu (...) a także w
wystąpieniach publicznych. I mówił to także podczas
przesłuchań przez SB" - zaznaczył Lityński.
Zdaniem Lityńskiego, bardzo trudno powiedzieć,
co dokładnie mówił wtedy Kuroń, ponieważ "nie wiemy,
co z tym robiła SB".
"Pomysł, że Jacek Kuroń był
człowiekiem ugody z SB i w związku z tym prowadził negocjacje,
mógł powstać tylko w głowie kogoś, kto nie rozumie, nie zna
tamtych czasów. Wnioski, które wysnuwa »Życie Warszawy«, są
całkowicie nieuprawnione" - ocenił Lityński.
Również zdaniem innego działacza KOR, obecnie
senatora, Zbigniewa Romaszewskiego, Kuroń nie odgrywał
"czołowej roli" przy organizowaniu rozmów Okrągłego
Stołu. "Ledwie jakoś w końcu go doproszono. Generalne
rozmowy były prowadzone przez Episkopat i otoczenie Lecha Wałęsy
- (Bronisława) Geremka, (Tadeusza) Mazowieckiego, (Andrzeja)
Wielowieyskiego" - wspomina Romaszewski.
Kuroń był jednym z liderów opozycji
demokratycznej w PRL. W 1964 roku wraz z Karolem Modzelewskim napisał
"List otwarty do partii", za co został skazany na 3 lata
więzienia. W marcu 1968 roku został skazany na kolejne 3,5 roku
więzienia. W 1976 roku zakładał KOR.
We wrześniu 1980 roku był doradcą
Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ
"Solidarność". Internowany po wprowadzeniu stanu wojennego
w grudniu 1981 roku, zwolniony na mocy amnestii w 1984 roku. Brał
udział w rozmowach Okrągłego Stołu.
A na koniec jakby bylo malo wypowiedzial sie slynny
lautorytet moralny z SB czyli czlowiek slynacy z posiadania najslynniejszej
szafy III RP plk.Lesiak:
Były funkcjonariusz SB pułkownik Jan Lesiak nie
zgadza się z tezą niektórych historyków IPN, że SB była
używana przez część opozycji do negocjacji z peerelowska
władzą. Według Lesiaka, w imieniu opozycji z władzą
negocjował Episkopat Polski.sic !!!
Komentując artykuł w dzisiejszym
"Życiu Warszawy" Lesiak powiedział, że legenda
opozycji Jacek Kuroń nigdy nie negocjował ze Służbą
Bezpieczeństwa. Założyciel KOR - u był wielokrotnie
zatrzymywany na rozmowy ostrzegawcze i przesłuchania, które prowadził
między innymi właśnie Jan Lesiak. Były funkcjonariusz SB
powiedział, że Jacek Kuroń był rozmowny, ale powtarzał
jedynie to, co mówił oficjalnie, na przykład w wywiadach, udzielanych
zachodnim dziennikarzom.
"Życie Warszawy" cytuje notatki
pułkownika Lesiaka z rozmów z Jackiem Kuroniem prowadzonych od roku 1985.
Kuroń - według jednej z notatek - sugerował, że władze
mogłyby by rozpocząć negocjacje z mniej radykalną
grupą działaczy "Solidarności".
Pułkownik Lesiak powiedział, że ten
pogląd opozycjonisty również był znany z jego publicznych
wypowiedzi. Według byłego funkcjonariusza SB,
działalność Kuronia w dużej mierze polegała właśnie
na gaszeniu radykalnych nastrojów, gdyż dawały władzy argument
do represjonowania opozycjonistów. Lesiak zaznaczył, że w tym sensie
wezwania do ograniczenia radykalnych postaw, na niektórych etapach mogły
być dla władzy niewygodne.
Według pułkownika Lesiaka, Jacek Kuroń nie
był postrzegany jako ktoś ugodowy, o czym świadczy fakt, że
początkowo chciano go wykluczyć z rozmów Okrągłego
Stołu w 1989 roku.
Pułkownik Jan Lesiak powiedział też,
że inwigilował Jacka Kuronia od 1978 lub 1979 roku. Dodał,
że w jego odczuciu Kuroń nigdy nie traktował funkcjonariuszy SB
jako wrogów, lecz jako przeciwników politycznych. Lesiak przyznał, że
fakt iż on sam został pozytywne zwryfikowany do pracy w UOP
zawdzięcza ustnej opinii Jacka Kuronia. Według Lesiaka notatka na ten
temat jest w dokumentach weryfikacyjnych.
Coz wystarczy dodac uderz w stol a nozyce sie odezwa
tylko w tym wypadku koordynacja dzialan byla na mizernym poziomie jeden mowi to
drugi cos innego czyli gow.I tak krok po kroku poznajemy kulisy powstawania III
RP czyli republiki kolesi a wykolegowany zostal narod i jakze znamiennie brzmia
slowa J.Kurtyki(prezesa IPN-u) ze gdy akta SB beda powszechnie dostepne
bedziemy pisac ostatnie lata historii Polski na nowo....
2. http://tomaszlis.wp.pl/forum_posting.html
Wysłany: Wto 12 Wrz, 2006
|
|
|
Apel do Polaków!!!!!!!!!!!!!!!
|
Media
o IPN (tekst z witryny IPN)
4 września 2006
PRZEGLĄD MEDIÓW - 30 sierpnia 2006
r.
KRÓTKO:
Dokumenty o negocjacjach Jacka
Kuronia z Służbą Bezpieczeństwa poszerzają naszą
wiedzę o genezie Okrągłego Stołu, ale nie są
żadnym przełomem, nie stawiają spraw w innym świetle - tak
historyk IPN dr Antoni Dudek skomentował wtorkową publikację
"Życia Warszawy" nt. rozmów Kuronia z SB w latach 1985-88.
Dzisiaj mamy taki stereotyp opozycji wyłącznie walczącej. A
opozycja nie tylko walczyła, ale też negocjowała -
powiedział Dudek. Jednym z kanałów informacyjnych czy komunikacyjnych
były rozmowy między ludźmi opozycji a ówczesnymi władzami -
podkreślił. Jeżeli się weźmie publicystykę
Kuronia, a także ludzi z jego kręgu: Jana Lityńskiego, Adama
Michnika, to z tego, co pisali w latach 80., wynika, że ich celem
była reforma, liberalizacja systemu, a nie jego obalenie - gdyż to
było cechą radykalnego odłamu opozycji - uważa Dudek.
Pytany o upoważnienie Kuronia do rozmów z ówczesnymi władzami w
latach 1985-1988, Dudek powiedział: "tak naprawdę w latach 80.
każdy prowadził działalność na własną
rękę, ci ludzie się oczywiście ze sobą
komunikowali". Kuroń był samorodnym bytem politycznym,
człowiekiem już wtedy bardzo znanym i on decydował o tym, z kim
rozmawia i na jaki temat - podkreślił. Zdaniem Dudka, rozmowy Kuronia
prowadzone były "pod przykryciem", dlatego że
"generalnie w opozycji panowała obsesja zagrożenia ze strony SB
i wszyscy się obawiali, że zostaną oskarżeni o to, że
są agentami". Zresztą sama bezpieka stosowała taką
metodę rzucania podejrzeń - zaznaczył Dudek. No i nic dziwnego,
że Kuroń starając się ten kanał komunikacyjny
stworzyć, jednocześnie się zabezpieczał przed
właśnie podejrzeniami, że zaczął współpracę
z bezpiekę - dodał. PAP, Polskie Radio, TVN 24, „Fakty” TVN,
„Wiadomości” TVP 2 29.08.2006 r., dr Antoni Dudek, dr Henryk
Głębocki, Jan Lityński i Władysław Frasyniuk dyskutowali
o rozmowach Jacka Kuronia z SB w „Magazynie 24 godziny” w TVN 24.
Lech Wałęsa
stwierdził, że upoważnił kilka osób, w tym Jacka Kuronia i
jednego z braci Kaczyńskich, do negocjacji z SB. Kancelaria Prezydenta RP
zaprzeczyła jakoby Lech Kaczyński prowadził takie negocjacje.
Lech Wałęsa, komentując we wtorek informację o znalezieniu
w IPN dokumentów dowodzących, że Jacek Kuroń w połowie lat
80. prowadził ze Służbą Bezpieczeństwa rozmowy o
charakterze negocjacji politycznych, powiedział, iż miał on do
tych kontaktów z SB jego upoważnienie i zgodę. "Ja, Lech
Wałęsa, upoważniłem Jacka Kuronia i jeszcze ok. 20 innych
osób do wszelkich możliwych rozmów, nawet z samym szatanem, a co dopiero
bezpieką, w celu odblokowania marszu do wolnej Polski" -
powiedział we wtorek PAP b. prezydent. Nie chciał ujawnić
nazwisk innych działaczy opozycji, którzy za jego pozwoleniem kontaktowali
się z SB. "Między innymi wykorzystywałem do tajnych rozmów
jednego z Kaczyńskich. Zadaniem było wyrwać komunistom Jerzego
Jóźwiaka (polityk SD) i Romana Malinowskiego (polityk ZSL) z ich organizacjami.
I zamiast Kiszczaka osadzić na premiera Mazowieckiego. To było na
moje polecenie" - tłumaczył Wałęsa. PAP, TVN 24
29.08.2006 r.
Andrzej Gwiazda jeden z
założycieli "Solidarności" uważa, że Lech
Wałęsa nie miał prawa upoważniać działaczy
opozycyjnych do negocjacji z SB. Andrzej Gwiazda podkreślił, że
opozycjoniści z władzą - czyli rządem - rozmawiali bez
pośredników. Gwiazda wiedział o rozmowach Kuronia z SB, bo sam Jacek
Kuroń mu o tym powiedział. Andrzej Gwiazda nie ma jednoznacznej
opinii w sprawie charakteru rozmów Jacka Kuronia z bezpieką. "Nie
wiem, czy Kuroń współpracował i chodził na spotkania, czy
przesłuchania? -powiedział Gwiazda. Zaznaczył jednak, że
Kuroń działał na niekorzyść "Solidarnosci"
negocjując z SB. Zdaniem Andrzeja Gwiazdy wreszcie wyszła na jaw
prawda, w którą społeczeństwo przez 17 lat nie mogło
uwierzyć. IAR 29.08.2006 r.
W opinii byłych
opozycjonistów Władysława Frasyniuka i Jana Lityńskiego
nieuprawnione jest twierdzenie, że Jacek Kuroń prowadził z SB rozmowy
o charakterze negocjacji politycznych, o czym napisało wtorkowe
"Życie Warszawy". Frasyniuk i Lityński zwracają
uwagę, że Kuroń miał być niedopuszczony do rozmów przy
Okrągłym Stole. Tego argumentu używa też inny b.
członek KOR Zbigniew Romaszewski. Zdaniem Władysława Frasyniuka,
tekst w "ŻW" dowodzi "niekompetencji historyka IPN, który
prowadził badania". "Jeśli ktoś jest naukowcem i
pracuje w IPN, to doskonale wie, kto prowadził rozmowy z tamtą
władzą i kto był konstruktorem rozmów przy Okrągłym Stole.
Z całą pewnością był to Kościół i
część środowisk inteligenckich. Na pewno nie Jacek
Kuroń, który wtedy był wrogiem publicznym numer jeden" -
powiedział PAP Frasyniuk. Zaznaczył, że Kuroń miał
być niedopuszczony do rozmów przy Okrągłym Stole. "Taki był
warunek generałów (Czesława ) Kiszczaka i (Wojciecha) Jaruzelskiego -
może się rozpocząć Okrągły Stół, ale bez
Kuronia i bez (Adama) Michnika" - podkreślił Frasyniuk. PAP, TVN
24, Radio Zet, IAR 29.08.2006 r.
Marszałek Senatu i były
opozycjonista Bogdan Borusewicz powiedział PAP, że nie jest dla niego
zaskoczeniem informacja wtorkowego "Życia Warszawy", iż
Jacek Kuroń prowadził z bezpieką rozmowy o charakterze
negocjacyjnym. Jak przyznał Borusewicz, Kuroń "miał taki
zwyczaj, że rozmawiał z przesłuchującymi go oficerami
Służby Bezpieczeństwa i przekonywał ich do własnych
racji". Szkoda, że ukazują się takie szczątkowe
artykuły na temat Kuronia, które prowadza do dezawuowania jego autorytetu
- tak były działacz KOR-u i NSZZ "Solidarność"
Henryk Wujec. Podkreślił, że władze najbardziej bały
się Kuronia i Adama Michnika. "Powiedziały, że w delegacji
solidarnościowej (do rozmów) nie może być Kuronia i Michnika i
przez to omalże nie doszło do zerwania tych negocjacji, bo
Wałęsa mówił, że to on kształtuje kształt
delegacji, a nie gen. Jaruzelski" - powiedział Wujec. PAP 29.08.2006
r.
"Życie Warszawy":
Publikacja "ŻW" na temat rozmów Jacka Kuronia z SB
wywołała lawinę polemik. Z prawicy słychać głosy,
że to ważny materiał do poznania historii. Lewica pomstuje na
"małych gnojków z IPN". Ujawnione w gazecie opracowanie
historyków wywołało oburzenie części polityków,
zwłaszcza przyjaciół Kuronia. - Pytam panów z IPN: czy wyście
się z chu...m na łby pozamieniali?! - powiedział
"Życiu Warszawy" oburzony Andrzej Celiński, b.
współpracownik Kuronia z KOR i "S". Jego zdaniem, to kolejny
przejaw niszczenia autorytetów. - Jacek jest jednym z największych
polskich bohaterów. Niestety, nasza świadomość została
opanowana przez kilku małych gnojków z IPN. Kuroń powtarzał,
że doświadczenie 1968 roku przestrzega nas przed rozmowami z
esbekami. Natomiast my wszyscy wiedzieliśmy, że są pewne
wyjątki, i Jacek był jednym z nich - tłumaczy Celiński na
łamach "Życia Warszawy". Ostrożniejsi w ocenach
są natomiast historycy. - Moim zdaniem, jest to dokumentacja bardzo
istotna, zawierająca nowe i ważne informacje, powiedział
dziennikowi prof. Wojciech Roszkowski, historyk i eurodeputowany PiS.
Życie Warszawy 30.08.2006 r.
Zbigniew Herbert
"sypał" esbekom, a Adam Michnik był niezłomnym,
prześladowanym opozycjonistą - taka kuriozalna konkluzja wynika z
tekstu dziennikarki "Gazety Wyborczej" Ewy Milewicz, opublikowanego w
jej blogu internetowym - informuje "Nasz Dziennik". Kampania
oczerniania wielkiego poety, choć zniknęła z łamów mediów,
najwyraźniej trwa dalej w "internetowym podziemiu", gdzie
dostęp do opinii publicznej jest nieograniczony - pisze gazeta. Milewicz
więc, powołując się na odtajnione dokumenty IPN, krytykuje
Herberta za rozmowy z "esbekami", jednocześnie
przeciwstawiając mu Michnika, który - zdaniem Milewicz - z bezpieką
nie konwersował. Co w świetle również odtajnionych dokumentów
IPN - jest najzwyczajniejszym kłamstwem, twierdzi "Nasz
Dziennik". Zdaniem publicysty tej gazety wiele do myślenia dają
np. moskiewskie rozmowy Michnika z sowieckimi komunistami. Potwierdza je
szyfrogram nr 7086 nadany 14 lipca 1989 r. z Moskwy, w którym napisano:
Według potwierdzonych informacji z dnia 12 bm. Adam Michnik był
przyjęty przez kierownika grupy konsultantów w wydziale zagranicznym KC
KPZR (...).. Nasz Dziennik 30.08.2006 r.
Były funkcjonariusz SB
pułkownik Jan Lesiak nie zgadza się z tezą niektórych historyków
IPN, że SB była używana przez część opozycji do
negocjacji z peerelowska władzą. Według Lesiaka, w imieniu
opozycji z władzą negocjował Episkopat Polski. Komentując
artykuł w dzisiejszym "Życiu Warszawy" Lesiak
powiedział, że legenda opozycji Jacek Kuroń nigdy nie
negocjował ze Służbą Bezpieczeństwa.
Założyciel KOR - u był wielokrotnie zatrzymywany na rozmowy
ostrzegawcze i przesłuchania, które prowadził między innymi
właśnie Jan Lesiak. Były funkcjonariusz SB, któremu już w
wolnej Polsce Kuroń pomógł przejść pozytywnie
weryfikację z SB do UOP. powiedział, że Jacek Kuroń
był rozmowny, ale powtarzał jedynie to, co mówił oficjalnie, na
przykład w wywiadach, udzielanych zachodnim dziennikarzom. IAR 29.08.2006
r
"Gazeta Wyborcza"
zamieszcza komentarz Adama Michnika do publikacji "Życia
Warszawy" o negocjacjach Jacka Kuronia ze Służbą
Bezpieczeństwa. Redaktor naczelny dziennika pisze, że nigdy nie
sądził, że dożyje dnia, gdy o świadectwo
przyzwoitości Kuronia będzie proszony wysoki oficer SB.
Podkreśla, że nie potrafi polemizować z opiniami gazet,
telewizji i IPN na temat wartości szpiclowskich donosów i ubeckich
raportów. Michnik z goryczą pisze, że dziennikarze i badacze IPN-u
więcej zaufania mają do słów oficerów bezpieki i szpiclów
niż do słów ludzi, którzy byli przeciwnikami dyktatury. Naczelny
gazety uważa, że redakcja "Życia Warszawy",
publikując tekst raportów oficerów SB, postąpiła podle i że
tym dziennikarzom nie powinno się podawać ręki. Chociaż
Jacek Kuroń, który wszystkim podawał rękę i wszystkim
wybaczał, pewnie wybaczyłby także i tym draniom - pisze Adam
Michnik w "Gazecie Wyborczej". GW 30.08.2006 r.
-Jacek swoich poglądów nie
ukrywał Pisał o tym w prasie podziemnej. Mówił wszystkim,
że w przypadku braku porozumienia z ówczesną władzą Polsce
grozi katastrofa i krwawa jatka. – mówi w wywiadzie dla Rzeczpospolitej Jan
Lityński. -Spotykaliśmy się wtedy dość rzadko. Jacek w
1984 roku wyszedł już z więzienia, ale ja i wielu naszych
kolegów było w podziemiu, ukrywaliśmy się. Te rozmowy były
faktycznie politycznymi negocjacjami? Na pytanie o charakter rozmów
Lityński odpowiada: - To było tylko żądanie legalizacji
"S". Koronnym dowodem, że tak było, jest
następujący fakt: gdy naprawdę zaczęły się
negocjacje, czyli po strajkach w 1988 roku, władza postawiła warunek,
że ani Michnik, ani Kuroń nie wezmą w nich udziału. Jego
zdaniem ujawnione materiały mają wartość zerową. - Ten
sam fragment historii opisany w sposób bardziej rzetelny można
poznać, czytając wspomnienia Jacka – dodaje Lityński
Rzeczpospolita 30.08.2006
- Teza, że te dokumenty
odsłaniają jakąś ciemną, ukrywaną stronę
działalności Jacka Kuronia, jest po prostu głupia i zła -
powiedział "Rz" Konrad Bieliński, członek KOR i
podziemnych władz "Solidarności" regionu Mazowsze. Nie
przeczy on informacjom, które zawierają notatki, choć ich język
- zwraca uwagę - nie jest językiem Kuronia. Komentatorzy
"Życia Warszawy" traktują je jak jego własne, swobodne
wypowiedzi, a są to notatki z przesłuchań, na które nie
chodził on przecież dobrowolnie. - Jedni na przesłuchaniach nic
nie mówili, inni lżyli esbeków, a Jacek z nimi rozmawiał. Nie
robił z tego tajemnicy, przeciwnie, opowiadał o tym na prawo i lewo -
dodaje Bieliński. - Podziemna "Solidarność"
zresztą - przypomina Bieliński - nie odżegnała się
przecież od wszelkich kontaktów z władzami, np. z Czesławem
Kiszczakiem. Już w 1982 roku Jan Olszewski i Władysław
Siła-Nowicki prowadzili rozmowy w sprawie politycznego wyjścia ze
stanu wojennego. W 1983 roku Wiesław Chrzanowski w imieniu Antoniego
Macierewicza wynegocjował z SB warunki jego ujawnienia się. Jan
Olszewski w 1984 roku był spiritus movens próby wydostania z
więzienia za cenę wysłania za granicę jedenastu przywódców
"Solidarności". Historyk Andrzej Paczkowski przypomniał,
że w roku 1983 panowała opinia, że żadna strona konfliktu
nie jest w stanie pokonać drugiej, a ten pat pogrąża
Polskę. Kuroń, początkowo zwolennik strajku generalnego,
uznał, że trzeba szukać kompromisu, i głosił to
publicznie. - Gdyby generał Jaruzelski zaprosił go na rozmowę,
Kuroń miałby bezpośredni kanał do przekazania mu tej tezy.
Ale ponieważ takiego zaproszenia nie było, przekazywał ją
majorowi Lesiakowi w słusznym przekonaniu, że najpóźniej za dwa
dni sprawozdanie trafi na biurko Jaruzelskiego. Był to więc monolog
prowadzony z nadzieją, że przekształci się w dialog -
powiedział Paczkowski. Rzeczpospolita 30.08.2006
Były szef więziennictwa
Paweł Moczydłowski, którego z zarzutów współpracy z SB
oczyścił sąd lustracyjny, powinien mieć dostęp do
archiwów IPN - uznał sąd. Paweł Moczydłowski, socjolog z
wykształcenia, a w latach 80. działacz podziemnej opozycji,
szefował polskiemu więziennictwu w latach 1990 - 1994. W 2004 roku
wystąpił, razem z profesorem Andrzejem Rzeplińskim z
Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, do IPN z wnioskiem o
udostępnienie dokumentów pomocnych w pisaniu książki na temat
historii więziennictwa. IPN odmówił, tłumacząc, iż w materiałach
instytutu są dowody na to, że Moczydłowski
współpracował z SB. Pod koniec ubiegłego roku sąd
lustracyjny oczyścił go z zarzutów. Po korzystnym wyroku sądu
lustracyjnego Moczydłowski wystąpił do warszawskiego
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie decyzji IPN.
Sąd uznał, że Moczydłowski ma prawo do dostępu do
archiwów. W uzasadnieniu wyroku sędzia Jarosław Stopczyński nie
szczędził ostrych słów pod adresem instytutu: - W tym przypadku
jakiś urzędnik lub grupa urzędników uznała, że
ktoś był współpracownikiem. Jest nie do pomyślenia,
żeby IPN na takiej podstawie odmawiał dostępu do akt -
mówił. Wyrok jest nieprawomocny. Rzecznik IPN powiedział wczoraj
Rzeczpospolitej, że decyzja o jego ewentualnym zaskarżeniu zapadnie
po analizie uzasadnienia wyroku. Rzeczpospolita 30.08.2006
Prokuratura Okręgowa w
Warszawie przesłuchała wczoraj w charakterze świadka prokuratora
Antoniego Kurę
Senator Adam Biela, członek
Narodowego Koła Parlamentarnego, nie był agentem SB i
złożył prawdziwe oświadczenie lustracyjne - orzekł
wczoraj Sąd Lustracyjny w Warszawie. Adam Biela złożył
wniosek o autolustrację po tym, jak znalazł swoje nazwisko na tzw.
liście Nizieńskiego opublikowanej przez tygodnik
"Głos".Sąd stwierdził, że senator Adam Biela w
świetle zgromadzonych dowodów "nie był tajnym i świadomym
współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa PRL". W
ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia Rafał Kaniok zaznaczył,
że odnośnie do osoby senatora zachowały się tylko dokumenty
o charakterze ewidencyjnym. Od listopada 1984 r. do stycznia 1990 r. Biela
był zarejestrowany jako tajny współpracownik "Rafał".
Jednak jego rejestracja, jak dowodzą zeznania świadków, była
"zupełnie bezpodstawna". Sędzia Kaniok podkreślił
zarazem, że jeśli zapisy przygotowywanej tzw. ustawy lustracyjnej
wejdą w życie, Adam Biela będzie nadal traktowany jako osobowe
źródło informacji, co będzie skutkowało
wygaśnięciem mandatu senatorskiego. Nasz Dziennik 30.08.2006
Ostatnio uwaga opinii
publicznej skupiła się na rozmowach funkcjonariuszy peerelowskiego
wywiadu ze Zbigniewem Herbertem latach 1968-1970 (operacja o kryptonimie
„Bem”), podczas, gdy może nawet najbardziej interesujące są
działania prowadzone przez SB w następnych dwóch dekadach wobec tego
niepokornego pisarza. Wydają się one szczególnie ciekawe nie tyle ze
względu na ich intensywność, ile na pomysłowość i
finezję zaangażowanych w nią esbeków. Warto je przypomnieć
tym bardziej, iż jest też element łączący obie te
sprawy – wykorzystanie w walce z „Panem Cogito” tzw. Polityki paszportowej. O
operacji „Herb” pisze Grzegorz Majchrzak. Gazeta Polska nr 35/2006 (30.08.2006)
finita la comedia - czerwiec 2008
Forum: Polska -
polityka, gospodarka, wydarzenia
Opinie do: Wałęsa: chwała agentom!
Róbcie co
chcecie! Chcecie powiedzieć, że jestem agentem? No, to dobrze,
cieszcie się, że jestem agentem. Agenci przewrócili komunizm, oddali
wam w ręce, a wy nie wiecie, co z tym zrobić. Chwała agentom! -
mówił gość "Salonu Politycznego Trójki", były
prezydent Lech Wałęsa.
powracajac do tytulu watku
To
nie agentom i kolaborantom chwala - bo ich poczynania sa zawsze haniebne.
Patrzac na dzisiejsza Polske i ostatnie 28 jej lat - to jest to zasluga
wylacznie kiszczakow i jaruzelskich. Bo to oni wystrugali tego wasatego mula
trojanskiego, ktorym tratuja Polske wszesz i wzdluz od roku 1980. Wczesniejsza
dekada (1970 - 1979) to bylo wspomniane struganie.
Miroslaw
Krupinki
29.06.08,
~miroslaw krupinski
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przy okazji podsuwam
tez link do innej strony: http://maryla.salon24.pl/384922.html
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Forum: Polska - polityka, gospodarka, wydarzenia
Opinie do: "Donosiciel Maleszka osaczony kona, agent Bolek wije się...
Dziękujemy!
Twoja opinia została dodana::
Tytuł: jestem
zaskoczony, Pani Profesor...
Treść opinii: Przyznaje Pani prawo do niecheci grzebania sie w bebechach Walesy i
Maleszki, ale razi mnie Pani argumentacja, szczegolnie te "mlodziencze
grzechy" malego przestraszonego czlowieczka zaczynajacego dopiero swoj
flirt z sbecja na poczatku lat 70 tych i pracowicie nadmuchiwanego przez ta
sbecje do postaci trojanskiego mula majacego zapewnic uprzednim wlascicielom
PRL bezbolesny (tylko dla nich) podboj przyszlej III i nastepnych RP. Zapewniam
Pania ze te niewinne liberalizmy popelniane przez Walese na samym poczatku jego
dossier sa niczym w porownaniu z tym co popelnil i do czego doprowadzil w
latach 80tych i pozniejszych. Wiem ze autorzy ksiazki zapewniaja, jak i Pani,
jej bohatera ze te kiepskie zlego poczatki w niczym nie umniejszaja jego
wielkosci - ale jestem przekonany ze zapewnienie to stosuja jedynie jako
wstepny anestetyk do dalszej vivisekcji calosci jego osiagniec. Wskazuje na to
(a wiekszosc ksiazki juz przeczytalem i jej zawartosc pokrywa sie z moimi wieloletnimi
obserwacjami) konsekwentne sieganie przez nich do tematyki, dokumentow i
dokonan lat pozniejszych. Maleszki przypozywac jako przykladu nie bede. Kim byl
i kim jest on sam i jego wieloletni protektor i pracodawca wie chyba w Polsce
kazdy. Poza Pania Profesor, oczywiscie. Zdrowia i pogody ducha zycze. / Miroslaw Krupinski
Nick: ~miroslaw
krupinski
Dodana opinia pojawi się na liście za kilka minut
------------------------------------------------------------------------------------